Բոլոր նվիրյալներին

փաստաթուղթ հ. 3

Հապաղելը կործանարար է

Հայ ազգի տասնյակ հազարավոր նվիրյալների արյամբ ազատագրված տարածքները դարձել են ՀՀ իշխանությունը բռնազավթած ռեժիմի և բացառապես օտարի շահին ծառայող խամաճիկների հարստանալու աղբյուրը: Այդ փողերով նրանք գնել են լրատվամիջոցներն ու հանրությանը պարտադրում են իրենց տեսակետը` խեղաթյուրելով պատմությունը, ձգտելով բարոյալքել ու հուսալքել Հայաստանի ապագայով մտահոգվողներին: Փաստորեն, ՀՀ-ում եղած բոլոր կուսակցությունները, քաղաքագետները նրանց կամակատարն են, ինչն էլ այդ խամաճիկ-գործակալներին հնարավորություն է տալիս հայոց պատմական տարածքները <<դրսին>> անպատիժ ներկայացնելու որպես թուրքական, ադրբեջանական, վրացական, իսկ Հայաստանը` ագրեսոր, զավթիչ: Այդ պատճառով միջազգային կառույցները նաև Թուրքիան, Ադրբեջանը, Վրաստանը պահանջում են ըստ մեր դավաճանների իրենց բռնազավթված տարածքները:
Չեք զարմանո՞ւմ, թե ինչո՞ւ այդ դեպքում միջազգային կառույցները Լևոնին, Ռոբերտին ու Սերժին /Լ.Ռ.Ս./ դատի չեն տալիս, չէ՞ որ ցեղասպանությունը, ագրեսիան միջազգային հանցագործություն են, ըստ ՀՀ Քր.օր-ի 299-304 հոդվածների, պետական դավաճանություն:
Դիմել եմ ՀՀ գլխավոր դատախազին, ԱԱԾ, դատական ատյաններին, վճռաբեկ դատարան, միջազգային իրավապահ կազմակերպություններին, պետությունների ղեկավարներին, ՄԱԿ, ԵԱՀԿ, Լ.Ռ.Ս. և նրանց վարչակազմներին որպես պետական դավաճանների և միջազգային հանցագործների, ցեղասպանություն իրականացնողների պատասխանատվության կանչելու: Վերընշված ոչ մի համակարգ չի հերքել իմ ներկայացրած փաստերը, առկա են պաշտոնական փաստաթղթեր, որը հիմնավորում է իմ ներկայացրածի ճշմարտությունը և փաստը: Այս կառույցների բոլոր ներկայացուցիչները խոսում են միջազգային իրավունքից, դրա նորմերը կիրառելու անհրաժեշտությունից, բայց փախչում են իրենց իսկ գրած և մեզ` իրենց պետք եղած դեպքում պարտադրվող իրավական նորմերն այդ պարագայում կիրառելուց: Զարմանալի չէ, քանի որ հենց իրենք են իրենց ՙփնտրած՚ միջազգային հանցագործները, այդ իրենք են հայոց ցեղասպանությունների հեղինակները: Այդ իրենք են <<դեմոկրատիա>> ժողովրդավարության ու գլոբալացման կարգախոսի ներքո վերացնում ազգերի ստեղծած քաղաքակրթությունները, քանդում պետական համակարգերը, ոչնչացնում ազգային մշակույթը, լեզուն, ինքնությունը: Այդ նրանք են տիրանում մեր տնտեսությանը, տարածքներին: Չեն պատժի իրենց հլու ծառաներին, քանի որ սրանք էժան վաճառում են ազգի արյան գնով պահպանածն ու ետ բերածը:

Լևոնը, Ռոբերտը և Սերժը, նրանց ստեղծած <<պետական>> համակարգերը` ԱԺ, կառավարություն, դատարան, դատախազություն, ծառայում են բացառապես  թուրքական և ջհուդամասոնական շահերին: Հակառակը զարմանալի կլիներ, քանի որ ոչ օրինական նախագահի պարագայում չկա և չի կարող գոյություն ունենալ ոչ` օրինական դատարան, ոչ` կառավարություն, ոչ` Ազգային ժողով, և ոչ էլ` դատախազություն: Նշանակում է` դրանց հետ հույսեր կապելը կործանարար է: Մեր ազգը շատ արագ ոտքի կկանգնի միայն օրինական իշխանություն ձևավորելուց հետո, և հենց դրանից էլ սարսափում են մեր թշնամիները` ամեն գնով Հայաստանի իշխանությունը թողնելով Լևոնին (նույնն է, թե` Ռոբերտին, Սերժին):

Եթե այսպես շարունակվի, ապա 21-րդ դարի սկիզբը կդառնա հայ ազգի պատմության վերջը: Հույսը սրա-նրա վրա դնելով, ականջ դնելով <<մեր>> խամաճիկների ճառերին` կկործանվենք: 20-րդ դարի սկզբին հրաշքով փրկվեցինք: Այն ժամանակ նույնպես <<բարի թուրքի>> կերպարն էին քարոզում մեր <<ազգային ջոջերը>>, բռնել էին թուրքի, ռուսի, ամերիկացու, անգլիացու պոչը, հայ հարուստները զենք գնելու, ազգը կրթելու, ազգը ոգևորելու փոխարեն մեր ազգի փողերը պահ էին տալիս եվրոպական բանկերին կամ թաքցնում տան մի անկյունում: Հիմա նույն վիճակն է, բայց ավելի <<քաղաքակիրթ>> տարբերակով:
Ըստ Սահմանադրության 2-րդ հոդվածի` իշխանությունը ժողովրդինն է, այլ ոչ թե Լևոնինը, Ռոբերտինը կամ Սերժինը և նրանց վարչակազմինը, ուստի` ժողովուրդն է որոշում իր սոցիալական, իրավական, մշակութային քաղաքականությունը, տնօրինում իր տարածքները, էներգահամակարգը, ընդերքը: Այս իրավունքներն ամրագրված են նաև միջազգային օրենքներով, բանաձևերով, և ոչ ոք իրավունք չունի դրանք խլելու ժողովրդից, ինչն անում են Լ.Ռ.Ս.-ն և նրանց վարչակազմը: Այդ հարստությունների տերը ժողովուրդն է և ոչ թե ֆրանսիացին, ռուսը, թուրքը կամ Լ.Ռ.Ս.-ները:
Քանի որ ժողովրդի իրավունքը ինքնորոշման հարցում չի հանդիսանում պետության ներքին գործը, ապա և ուժի գործադրումը ժողովրդի դեմ, որը պայքարում է իր ինքնորոշման իրավունքի իրականացման համար, չի կարող համարվել ոստիկանական ակցիա իրականացվող ազգային իրավասության շրջանակներում` ինչպես մարտի 1-ը: Ուստի քաղաքական, ոստիկանական, ռազմական հակազդեցությունը ժողովրդին իր անբաժանելի օրինական իրավունքի իրականացման գործում կոչվում է ագրեսիա ժողովրդի դեմ: Այն դեպքում երբ պետությունը ռեժիմը արհամարհում է իր միջազգային պարտավորությունները և կիրառում է պատժամիջոցներ իր ժողովրդի դեմ, որը պահանջում է ինքնորոշման իրականացում, ապա ժողովուրդը լիարժեք իրավունք ունի ոչ միայն դիմադրել, այլ նաև դիմել միջազգային հանրությանը: Բոլոր այլ պետությունները ոչ միայն չպետք է ցուցաբերեն որևիցե օգնություն անեքսիոնիստական քաղաքականություն իրականացնող պետությանը, նրա ռեժիմին, որը բռնազավթել է ՀՀ իշխանությունը, այլ հակառակը, պարտավոր են ցուցաբերել պայքարող ժողովրդին իր ինքնորոշման իրավունքի համար ամբողջ անհրաժեշտ նյութական և հոգեբանական օգնություն: Այս բոլորը բխում է նրանից, որ ժողովուրդները որոնք պայքարում են իրենց ինքնորոշման իրավունքի և ազգային ազատագրական պայքարի համար, իրավունք ունեն խնդրել և ստանալ աջակցություն 3-րդ պետություններից, իսկ վերջիններս պարտավոր են ցուցաբերել այնպիսի աջակցություն ինքնորոշման հարցում բոլոր ժողովրդներին առանց բացառության, իրենց զարգացման, քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական, իրավական զարգացման վիճակ-դրություն, որը ընտրել է ինքը ժողովուրդը, այլ ոչ թե Լ.Ռ.Ս-ն, իրենց վարչակազմները կամ բռայզաները, ֆրանսիացիները, ռուսները, ամերիկացիները Резолюция ГА ООН 21.05.(XX) от 20 декабрь 1965г. 21.89 (XXI) от 13 декабрь 1996г. (п. 7).
Ուստի` մինչ այժմ նրանց կայացրած, ընդունած որոշումները, միջազգային պայմանագրերն անօրինական են, անվավեր, առ ոչինչ:
Լ.Ռ.Ս.-ի, նրանց վարչակազմի և մեր ազգի թշնամիների միակ մտահոգությունը, ահ ու սարսափ պատճառողն այն է, որ հանկարծ Հայաստանի իշխանությունը չանցնի ազգային ու պետականամետ որևէ գործչի, որպեսզի նա Ազգից թալանած միլիարդները չվերադարձնի ժողովրդին, իսկ իրենց էլ որպես պետական դավաճանների արժանի պատիժ չտա:
1991թ. սեպտեմբերի 21-ին Լ.Ռ.Ս.-ն ու նրանց վարչակազմը մեզ ազգովի ծախեցին: Բանն այն, որ մենք ինքնորոշման խնդիր չունեինք, քանի որ 1921թ. Կարսի, Մոսկվայի անօրինական ու կեղծ պայմանագրերով ոչ մի իրավասություն չունեցող անձերն անեքսիայի ենթարկեցին մեր տարածքները, այսինքն` դրանք բռնազավթեցին, բռնակցեցին Թուրքիային, Ադրբեջանին, Վրաստանին, Ռուսաստանին: Քանի որ անեքսիան` բռնակցումը, բռնազավթումը, միջազգային հանցագործություն է, ուստի` միջազգային հանցագործության պատասխանատվության խնդիրներն իրավասու են լուծելու միջազգային կառույցները` ՄԱԿ-ը, ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհուրդը, Հաագայի միջազգային դատարանը:
Մենք ազատագրվելու խնդիր պետք է լուծեինք, այլ ոչ թե ինքնորոշման: Մենք պետք է ազատագրվեինք ոչ թե 29 800 քառ. կմ-ի, այլ, առնվազն, 161 000+29 800 քառ. կմ տարածքում: Այս դավաճանությունը հրահրվում է շարունակվում է և պարտակվում Լ.Ռ.Ս.-ի, ՀՀ գլխավոր դատախազի, ԱԱԾ-ի և միջազգային կազմակերպությունների կողմից: Սրանք ազգի և պետության դեմ կատարված հանցագործություներ են ըստ ՀՀ Քր. օր.-ի հոդ. 299-304-ի, 308-ի, 309-ի, 314-ի, 332-ի, 334-ի, 335-ի, 349-ի, 352-ի, 375-ի, 384-ի, 385-ի, 391- 395-ի: Միաժամանակ դրանք նաև միջազգային հանցագործություններ են: Ցեղասպանության միջազգային կոնվենցիան սահմանում է, որ ցեղասպանություն իրականացնող, մասնակից, դրդող, հանցակից, պարտակող ղեկավարները, անկախ իրենց Սահմանադրությամբ անձեռնմխելի կարգավիճակից, պատասխանատու են տվյալ երկրի թե քրեական օրենսդրությամբ, նաև միջազգային նորմերով:
Առանց նախապայմանների սահման են բացում, բայց ու՞մ սահմանը երբ դրանք հայկական տարածքներ են ճանապարհային քարտեզ գծում, որտեղ ներառված է նաև Մեղրու տարբերակը, համաձայնեցնում, բանակցություններ տանում ազգի թիկունքում` չներկայացնելով բանակցային փաթեթը, փաստաթղթերը, ինչն անթույլատրելի է, քանի որ իշխանությունը ժողովրդինն է և ժողովուրդն է որոշողը, այլ ոչ թ ե ԼՌՍ-ն կամ նրանց վարչակազմը: Իսկ առանց նախապայմանի բանակցելը նշանակում է ցեղասպանության մերժում, հիմնավորում, որ Կարսի, Մոսկվայի պայմանագրերով մեր պատմական հայրենիքը, բնիկ հայկական տարածքները` Կարսը, Վանը, Բայազեդը, Նախիջևանը և այլն թուրքական տարածքներ են, և հայերը պահանջատիրոջ կարգավիճակ չունեն և չեն կարող ունենալ: Այսինքն` Թուրքիան ագրեսոր չէ, նրա ոճրագործ ղեկավարները հանցագործ չեն: Առօրս Լ.Ռ.Ս-ն պաշտոնապես չեն ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունները: Իսկ 21 պետությունները, որոնք ճանաչել են հայոց ցեղասպանության փաստը, ընկել են թյուրիմացության մեջ: Այդ 21 երկրների հայանպաստ որոշումները ազգի դավաճաններ ԼՌՍ-ն դնում են կասկածի տակ` մերժելով պատմական փաստերը, արհամարհելով, պղծելով իրական պատմությունը, քարոզելով և պարտադրելով մեզ, որ հրաժարվենք պահանջատիրոջ մեր իրավունքից, մերժենք եղեռնի փաստը, ձեռք քաշենք մեր պատմությունից, պատմական հողերից, նաև` ազատագրված Արցախից, ծախված են Վրաստանին նաև Լոռի և Շիրակի մարզերի տարածքները` շուրջ 6100 քառ. կմ: Փաստորեն, ԼՌՍ-ն ու նրանց վարչակազմերը նաև միջազգային կառույցները ամեն ինչ անում են մեզ ազգային արժանապատվությունից զրկելու համար, շարունակում են մեր ազգի դեմ ցեղասպանությունները: Քանի որ խնդիրը հայ ժողովրդին ֆիզիկապես բնաջնջելն է, որ տիրանան մեր ազգի պատմական հողերին, այսինքն, գործում է Հայաստանն առանց հայերի ծրագիրը, իսկ ցեղասպանության ճանաչելը ուղղորդվում է Լ.Ռ.Ս-ի և միջազգային կառույցների կողմից բարոյական հատուցման մոռացության տալով մեր ազգի կարևորագույն պահանջը` տարածքների:
Մենք աններելիորեն ուշացնում ենք Հայաստանին տիրացած գործակալներին պատասխանատվության կանչելու և մեր իրավունքին` երկրին, լեզվին, մշակույթին տեր կանգնելու գործը: Լ.Ռ.Ս-ի և իրենց վարչակազմների միակ նպատակը Հայաստանում հնարավորինս քիչ թվով հայեր թողնելն է, երկիրը թուրքին, ռուսին, մեզ գենետիկորեն թշնամի այլոց հանձնելը:
Ժամանակը մեր դեմ է աշխատում: Մեր փրկությունը միավորվելն է, համախմբվելն ազգային նկարագրով ուժի շուրջը և ազգային խնդիրները միակամ լուծելը:
Հա’յ ժողովուրդ, պատասխանատվությա’ն կանչիր ազգի դավաճաններին:

<<Քաշաթաղ>> ՀԿ-ի նախագահ`    Ռոբերտ   Սիմոնյան

Հասցե` Երևան, Ագաթանգեղոսի 7շ. 124 բն.
հեռ. /091/  98 61 07.
04.09.09թ.

Նկարում` ՀՀ նախագահ Ս. Սարգսյանը Թուրքիայի իր <<բարի թուրք>> գործընկերոջ հետ սրտանց հրճվում է մեր ֆուտբոլիստների ամոթալի պարտության համար: Նույն վարքը  նկատում ենք նաև քաղաքականության, մշակույթի, տնտեսության` բոլոր բնագավառում և ոչ միայն մեր ոխերիմ ու գենետիկական թշնամու հետ հարաբերություններում:

Leave a Reply