Ճանապարհ դեպի ինքնաոչնչացում կամ` Ուր են առաջնորդում մեր <<առաջնորդները>>

Ըստ ՀՀ Սահմանադրության 55 հոդ. 7-րդ կետի` ՀՀ նախագահը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետությունը միջազգային հարաբերություններում: Իրականացնում է  արտաքին քաղաքականության ընդհանուր  ղեկավարումը, կնքում է միջազգային պայմանագրեր, ԱԺ վավերացմանն է ներկայացնում միջազգային պայմանագրեր և ստորագրությամբ վավերացնում  դրանք, կասեցնում կամ չեղյալ է  հայտարարում վավերացում չպահանջող  միջազգային պայմանագրերը: Վերը շարադրվածը նշանակում է, որ երկրի արտաքին  քաղաքականությունն իրականացվում և  ուղղորդվում է բացառապես երկրի  նախագահի կամքով:  Դա էլ իր հերթին հիմնավորում  է այն փաստը, որ հայ-թուրքական  արձանագրություններն ստորագրելու  փաստը լիարժեք հիմնավոր փաստեր են ռեժիմին` 1991 թվականից ՀՀ իշխանությունը  բռնազավթած նախկին և այժմյան նախագահներ ԼՌՍ-ին և նրանց վարչակարգերին, պետական  կառույցներին, Սահմանադրական դատարաին, ՀՀ-ում գործող բոլոր կուսակցությունների ղեկավարներին որպես պետական և  միջազգային հանցագործների պատասխանատվության  կանչելու համար:
<<Հինգ քայլով  համաձայնություն>> (<<Ճանապարհային քարտեզը>>` ստորագրված Հայաստանի և Թուրքիայի միջև 2009թ. ապրիլի 2 /22/-ին, աղբյուր` <<Սաբահ>> թերթ24.04.2009թ.):

Հայաստանի հետ հարաբերությունները նորմալացնելու գործընթացում առաջին հայտարարությունը եղավ նախորդ կեսգիշերին: Ըստ <<Սաբահ>>-ի ստացած տեղեկության` <<Ճանապարհային քարտեզ>>-ի հիմքում  հիմնական 5 հոդվածներ են, որի համաձայնեցման  մասին արտգործնախարարությունը հայտնեց.
1. Հայաստանի կճանաչի Կարսի պայմանագիրը
2. Կբացվեն սահմանները, կստորագրվեն համաձայնագրերը
3. Փոխադարձաբար կբացվեն դեսպանատներ
4. Մեջլիսը կհաստատի <<ճանապարհային քարտեզը>>
5. Պատմաբանների հանձնաժողովին  կարող են մասնակցել երրորդ  երկրների պատմաբանները
Թուրքիա-Հայաստան հարաբերություններում <<Ճանապարհային քարտեզի>> հարցում փոխադարձ համաձայնության տեքստի պատրաստումից հետո <<սկզբի>>  մեկնարկը տրվեց: Արտգործնախարարության նախորդ գիշերվա հայտարարությունից հետո աչքերը սևեռվեցին երկու երկրների կողմից չճշտված <<Ճանապարհային քարտեզին>>: Ըստ <<Սաբահ>>-ի ստացած լուրերի` երկու երկրների համաձայնագրեւոմ տեղ չի գտել Լեռնային Ղարաբաղի խնդիրը: Սակայն հայտնվեց, որ միմյանց զուգահեռ քայլեր պարունակող <<Ճանապարհային քարտեզը>> և Լեռնային Ղարաբաղի խնդիրները <<փաստացի>> մեկզմեկու կապված են: Բարձրաստիճան պաշտոնյաներից մեկը Լեռնային Ղարաբաղի խնդրում նշեց Կիպրոսի օրինակը: <<Թուրքիա- ԵՄ հարաբերություներում Կիպրոսը նախապայման չէ, սակայն` իրականություն: Լեռնային Ղարաբաղն էլ այսպիսին է…>>:
Հայաստանը նույնությամբ կճանաչի
1.    ԽՍՀՄ-Թուրքիայի կողմից ստորագրված Կարսի պայմանագիրը: Պայմանագիրը նորից վիճարկման առարկա չի դառնալու:
2.    Պատմաբանների հանձնաժողովին, որը կզբաղվի ցեղասպանության կատարված փաստի հաստատմամբ կամ մերժմամբ, կարող են մասնակցել երրորդ երկրները և այլն:
3.    Կբացվեն երկու երկրների միջև սահմանները…
 Երկրորդ փաստաթուղթը զայրույթի ծփացող ալիք առաջ բերեց Հայաստանում, առավելևս սփյուռքի հայկական գաղթաշխարհում: Բողոքը շարունակվում է այդ <<դաշնագրի>> երկու կետերի դեմ: <<Ճանապարհային քարտեզ>>-ում հայկական կողմը համաձայնում է ճանաչել Կարսի պայմանագրի լեգիտիմությունը, այսինքն` հրաժարվում է Կարսից, Արդահանից, Սուրմալուից, Իգդիրից և այլն: Ավելին, փաստորեն, չեն առարկում, որ Նախիջևանի մնա Ադրբեջանի կազմում…
Երկրորդ փաստաթուղթն առավել ողբերգական է: Ըստ այդ դաշնագրի` ՀՀ-ն ճանաչում է այսօրվա Թուրքիայի տարածքային ամբողջականությունը: Դա նշանակում է, որ երանավետ Սևրի դաշնագիրը, Վիլսոնյան քարտեզն ու դրանում ամփոփված կետերը դառնում են Թուրքիայի սեփականություն… Հայաստանի կառավարությունը Թուրքիայի սեփականությունն է ճանաչում Արևմտյան Հայաստանի 290 հազար քառ. կմ-ն և Հայկական Կիլիկիայի 40 հազար քառ. կմ տարածքները:
Հավելենք, որ եթե իրագործվի այս <<Ճանապարհային քարտեզ>> կոչվածը, հայությունը կզրկվի ապագայից` հնարավորություն ունենալով գնալու միայն մեկ` որպես ազգ ոչնչանալու ճանապարհով: Այս պարագայում քարտեզ այլևս պետք չի լինի:

Ինչու՞ են միջազգային կառույցները, 3-րդ պետությունները, նրանց ղեկավարները շահագրգռված, որ հայկական տարածքներն  անցնեն Թուրքիայի, Ադրբեջանի սեփականությանը: Ի՞նչ է` նրանք չգիտե՞ն, որ դրանք հայկական տարածքներ են, չե՞ն հասկանում, որ իրենց գործողություններն, ըստ միջազգային նորմերի, ագրեսիա է, այսինքն` բռնազավթում, բռնակցում /1921թ. Կարսի, Մոսկվայի պայմանագրերով, օրինակ, հայկական տարածքներն ապօրինաբար անցան Թուրքիայի, Ադրբեջանի, Ռուսաստանի տիրապետությանը/:

Այսօր էլ Հայաստանի ընդերքը, էներգահամակարգը, կապը, ջուրը, տրանսպորտը, հայկական տարածքները ծախված են թուրք ջհուդամասոնականներ Լևոն Տեր Պետրոսյանի, Ռ. Քոչարյանի, Ս. Սարգսյանի և նրանց վարչակարգերի գլխավորությամբ, որոնք ոչ մի իրավասություն, իրավունք չունեն առանց Ազգի համաձայնության ապօրինի խլելու մեր սեփականությունները և տալու օտարին: Այդ դեպքում հարց է ծագում. ինչո՞ւ, ի վերջո, նրանք բոլորը` Մեդվեդև, Պուտին, Օբամա, Սարկոզի և այլն, ագրեսիա են իրականացնում հայ ժողովրդի, հայոց պետականության դեմ: Պարզապես նրանք  բոլորը, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի անդամ մոտ 200  պետությունների ղեկավարները, ներառյալ Լևոն Տեր Պետրոսյանը, Ռ. Քոչարյանը, Ս. Սարգսյանը թուրք-ջհուդամասոնական օթյակի գործակալներ են, ուստի և, նրանց ծրագիրը  մեկն է` պետք է ոչ թե իրենց կառավարած երկրների ազգային-պետական քաղաքականությունը վարեն, այլ`  օթյակի (<<Կոմիտե 300>>), որի  ծրագիրն է` վերացնել ազգային պատկանելությունը` ավանդույթը, մշակույթը, լեզուն, բնօրրանը, ազգերին դարձնել զոմբիներ, ժողովուրդ, որը, չունենալով ինքնասիրույթուն, ավանդույթ, լեզու, մշակույթ, կդառնա նրանց հլու ճորտը, ստրուկը:

Հայ թուրքական արձանագրություններով թուրք-ջհուդամասոնականները` Լևոն Տեր Պետրոսյանի, Ռ. Քոչարյանի, Ս. Սարգսյանի, նրանց վարչակազմերի, ՀՀ-ում գործող բոլոր կուսակցությունների ղեկավարների գլխավորությամբ համատեղ գաղտնի բանակցություններ են վարում` ծախելով Հայաստանը, հայկական տարածքները /Արևմտյան Հայաստան`  290. 000 քառ կմ,  40 000 քառ. կմ` Կիլիկիա, գումարած Նախիջևանը, Արցախը`ազատագրված տարածքներով, ինչպես նաև Զանգեզուրը կամ Սյունիքը` <<Ճանապարհային քարտեզ>> անվան ներքո/:
Միամտություն կլինի  կարծելը, որ հայոց գենը կրողն ընդունակ է այդպիսի ստոր, կեղտոտ դավաճանական քայլի: Դա է պատճառը Դ. Շահնազարյանին, Ս. Սարգսյանին նշանակելով ԱԱԾ  նախարար, հնարավորություն տրվեց ոչնչացնելու ՀՀ արխիվները, որով վերացվեցին այն ապացույցները և պատասխանատվության կանչելու բոլոր հիմքերը`որոնք կբացահայտեին հանցավոր ղեկավարների գործակալ լնելու փաստերը, կպատռեին նրանց դիմակը:
Այդ արհավիրքի առաջն առնելու մեկ ուղի կա. Հայ ազգի լավագույն զավակները, աշխարհի մյուս` բնական ազգերի ներկայացուցիչների հետ համատեղ ոտքի պետք է ոտքի կանգնեն, քանի դեռ ամեն ինչ չի ապականվել, արժեզրկվել:

Առաջիկայում հանդես կգանք նաև լրացուցիչ հրապարակումներով:

Leave a Reply